Οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης του σχολείου μας, έγραψαν για ένα συγκεκριμένο οικογενειακό περιστατικό, σε 150-200 λέξεις, στα πλαίσια του μαθήματος της Γλώσσας και της ενότητας που αφορά τις οικογενειακές και συγγενικές σχέσεις. Τρία από αυτά δημοσιεύτηκαν στο ιστολόγιο του σχολείου μας. Διαβάστε τα παρακάτω.
ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η οικογένειά μου είναι σε εμένα πολύ αγαπητή. Όμως πριν 2 χρόνια, ενώ στο σπίτι υπήρχε αρμονία και γαλήνη, πήρε ο λυκειάρχης τηλέφωνο και μας αναστάτωσε. Μας είπε πως ο αδερφός μου έσπασε το πόδι του.
Όλοι μαζί πήγαμε στο σχολείο του αδερφού μου, τον βάλαμε στο αμάξι με προσοχή και τον πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί έτρεξαν όλοι οι συγγενείς μας:ο θείος, η θεία, τα ξαδέρφια και ο παππούς με την γιαγιά. Ο γιατρός διάγνωσε ότι θέλει προσοχή και το ανακοίνωσε στην οικογένειά μου.Πήραμε μερικές επιπλέον πληροφορίες και τον βάλαμε με πολύ προσοχή στο αμάξι για να πάμε στο σπίτι.
Εγώ, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου τον είχαμε σαν τα μάτια μας: τον πλέναμε, τον ταΪζαμε και τον ντύναμε. Όταν όλα ήταν εντάξει, πέσαμε να κοιμηθούμε.Ξαφνικά ο αδερφός μου τα μεσάνυχτα δίψασε και σηκώθηκε να πιεί νερό. Όμως μπερδεύτηκε και πήγε να πέσει και να χτυπήσει αλλά ο πατέρας μου που εί χε ξυπνήσει και αυτος για να πιεί νερό (είχε φάει σαρδέλες) τον έπιασε.
Από το συμβάν αυτό ο αδερφός μου έμαθε ότι όσο έχει το γύψο δεν πρέπει νμα ξανασηκωθεί. Έπειτα απο δύο μήνες ο αδερφός μου έβγαλε το γύψο και κατάλαβε ότι το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθάνε ο ένας τον άλλο.
Βαγγέλης Ζεγγίνης
Οι περιπέτειες της αδερφής μου
Μια μέρα η αδερφή μου ήταν πολύ στεναχωρημένη αλλά όταν την ρωτούσαμε εγώ και οι γονείς μου δεν μας έλεγε τίποτα.
Όλη την εβδομάδα γινόταν το ίδιο. Κάθε μέρα ήταν στεναχωρημένη χωρίς να μας πει γιατί ήταν έτσι. Την άλλη μέρα αποφάσισα να ψάξω τι την έκανε τόσο στεναχωρημένη. Στην αρχή ρώτησα όλες τις φίλες της άλλα… τζίφος. Μόνο μία φίλη της μου είπε ότι κάνει πολύ παρέα με ένα καινούργιο παιδί τον Θοδωρή.
Δεν ήθελα να το μάθουν οι γονείς μου ακόμα και έτσι πήγα να την ρωτήσω ο ίδιος για τον Θοδωρή, άλλα και πάλι τίποτα όμως πρόσεξα ότι όταν τον ανέφερα έτρεμε ολόκληρη και τότε κατάλαβα ότι γινόταν κάτι σοβαρό. Μετά από αυτό προσπάθησα να κάνω φιλίες με τον Θοδωρή άλλα με απέφευγε συνεχώς. Αργότερα είδα την αδερφή μου και εκείνον να μιλάνε και φυσικά πήγα να κρυφακούσω. Αυτό που έμαθα ήταν σοκαριστικό. Ο Θοδωρής την εκβίαζε για 4 ευρώ την ημέρα.
Το βράδυ μίλησα με τους γονείς και μου είπαν πως άμα τους ζητούσε ξανά λεφτά δεν θα της τα έδιναν και ότι θα της μιλούσαν και εκείνοι για το πρόβλημα. Την άλλη μέρα πήγα και μίλησα στον διευθυντή για το περιστατικό που συνέβηκε και μου είπε πως θα τον αποβάλει από το σχολείο όπως κι έγινε. Μετά από το περιστατικό η αδερφή μου άρχισε να χαμογελάει ξανά και τότε όλα είχαν λυθεί. Από αυτό μάθαμε ότι το πιο σημαντικό σε μία οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους , να συζητάνε και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον.
Παρασκευή Νασούφι
Μια κρίσιμη απόφαση
Στην οικογένεια μου συνηθίζουμε να περνάμε όλοι μαζί την ημέρα του Πάσχα ψήνοντας αρνί. Γενικά εκείνη την ημέρα διασκεδάζουμε όλοι πολύ, εκτός από το προηγούμενο Πάσχα που μου έχει μείνει αξέχαστο.
Η μέρα ήταν πολύ όμορφη, τα αρνιά ψήνονταν, εμείς τα παιδιά παίζαμε, η μητέρα με τη θεία μου ετοίμαζαν το τραπέζι κι ο πατέρας με τον θείο μου συζητούσαν απολαμβάνοντας της ωραίες στιγμές. Ξαφνικά ο μεγάλος μου ξάδελφος είπε ότι είχε κάτι σημαντικό να μας ανακοινώσει. Μας δήλωσε πως δεν ζει όμορφα στην Αθήνα και πως δεν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του, κι αποφάσισε να φύγει για το Λονδίνο όπου θα έκανε το διδακτορικό του και ότι σκόπευε να μείνει στην Αγγλία γιατί είχε εξασφαλίσει μια πολύ καλή δουλειά με υψηλή αμοιβή.
Μα τι κακό ήταν αυτό που ακολούθησε! Χάος ξέσπασε! Τα αρνιά ξεχάστηκαν, η καλή διάθεση χάθηκε. Η μητέρα του έκλαιγε, και του περιέγραφε με τα πιο σκούρα χρώματα τη ζωή σε μια ξένη χώρα χωρίς τη φροντίδα και τα φαγητά της. Η αδελφή του υποστήριζε ότι δεν μπορεί να τους εγκαταλείψει κι ότι η οικογένεια είναι πάνω από τα χρήματα. Μάταια εκείνος τους έλεγε ότι δεν περνούσε καλά κι ότι ήθελε να ακολουθήσει τα όνειρά του. Εμείς κοιτούσαμε μια τον έναν μια τον άλλο. Παρατήρησα ότι ο θείος μου παρακολουθούσε χωρίς να μιλάει. Ξαφνικά ακούστηκε η φωνή του. Τους είπε να κάνουν ησυχία και να καθίσουν όλοι μαζί να συζητήσουν το θέμα αφού μόνο με τον διάλογο λύνονται τα προβλήματα.
Έτσι κάθισαν ήρεμα και συζήτησαν. Στο τέλος συμφώνησαν ότι θα στηρίξουν τον ξάδελφο μου στις σπουδές του στο εξωτερικό κι ότι θα ζήσει για ένα διάστημα δοκιμαστικά στο Λονδίνο αναζητώντας όμως μια εργασία πίσω στην Ελλάδα για να επιστρέψει.
Εγώ πιστεύω –όπως κι ο θείος μου- ότι το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
Εβελίνα Αγγέλου
Οι περιπέτειες της αδερφής μου
Μια μέρα η αδερφή μου ήταν πολύ στεναχωρημένη αλλά όταν την ρωτούσαμε εγώ και οι γονείς μου δεν μας έλεγε τίποτα.
Όλη την εβδομάδα γινόταν το ίδιο. Κάθε μέρα ήταν στεναχωρημένη χωρίς να μας πει γιατί ήταν έτσι. Την άλλη μέρα αποφάσισα να ψάξω τι την έκανε τόσο στεναχωρημένη . Στην αρχή ρώτησα όλες τις φίλες της άλλα τζίφος … Μόνο μία φίλη της μου είπε ότι κάνει πολύ παρέα με ένα καινούριο παιδί τον Θοδωρή.
Δεν ήθελα να το μάθουν οι γονείς μου ακόμα και έτσι πήγα να την ρωτήσω ο ίδιος για τον Θοδωρή , άλλα και πάλι τίποτα όμως πρόσεξα ότι όταν τον ανέφερα έτρεμε ολόκληρη και τότε κατάλαβα ότι γινόταν κάτι σοβαρό. Μετά από αυτό προσπάθησα να κάνω φιλίες με τον Θοδωρή άλλα με απέφευγε συνεχώς. Αργότερα είδα την αδερφή μου και εκείνον να μιλάνε και φυσικά πήγα να κρυφακούσω. Αυτό που έμαθα ήταν σοκαριστικό. Ο Θοδωρής την εκβίαζε για 4 ευρώ την ημέρα.
Το βράδυ μίλησα με τους γονείς και μου είπαν πως άμα τους ζητούσε ξανά λεφτά δεν θα της τα έδιναν και ότι θα της μιλούσαν και εκείνοι για το πρόβλημα. Την άλλη μέρα πήγα και μίλησα στον διευθυντή για το περιστατικό που συνέβηκε και μου είπε πως θα τον αποβάλει από το σχολείο όπως κι έγινε. Μετά από το περιστατικό η αδερφή μου άρχισε να χαμογελάει ξανά και τότε όλα είχαν λυθεί. Από αυτό μάθαμε ότι το πιο σημαντικό σε μία οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον.
Μπρούνο Γκογκάι
Το σπασμένο χέρι
Μια μέρα στο σχολείο ένα παιδί από την άλλη τάξη της ‘Δ έσπρωξε τον αδελφό μου, τον Στέλιο και έσπασε το χέρι του. Οι γονείς μου τον πήγαν σε έναν γνωστό γιατρό. Εγώ και ο άλλος μου αδελφός, ο Νίκος δεν ξέραμε τίποτα. Εγώ μόλις τον είδα με το νάρθηκα τα ‘χασα! Όμως έκανε κανονικά μάθημα στο σχολείο.
Όταν γυρίσαμε εγώ και ο Νίκος δώσαμε μια υπόσχεση στη μαμά και στο μπαμπά: « Ότι και αν γίνει πάντα θα προστατεύουμε τον αδελφό μας κυρίως τώρα που έχει σπασμένο χέρι».
Το νάρθηκα τον κράτησε για ένα μήνα. Η στιγμή που τον έβγαλε ένιωσε πραγματικά χαρούμενος. Όμως έπρεπε να αναρρώσει, γι’ αυτό πέρασαν τρεις μήνες μέχρι να ξαναπαίξει μπάσκετ. Όμως μετά ήταν καλά, και αυτό έχει σημασία. Τελικά το ποιο σημαντικό σε μια οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
Μαρία Λαλιώτη